Het stond al een aantal dagen te gebeuren: Ronja kon ieder moment van een nestje bevallen. Hoeveel het er zouden gaan worden wisten we natuurlijk niet, maar gelet op haar skippybalronde buik en gewichtstoename stonden we er niet van te kijken als het er meer dan vier zouden worden…
Katten zijn nachtdieren – dus ook het ter wereld brengen van kittens gebeurt ’s nachts. Ik werd op gisterenochtend (zaterdag 29 maart dus) rond kwart voor vijf ruw uit mijn dromen gewekt – de zon was nog niet op en mijn lijf schreeuwde ‘ga terug naar bed!’. Gelukkig is er dan altijd koffie voor de broodnodige oppepper.
En zo’n bevalling is ook niet zo gepiept. Rond kwart voor zes begonnen de persweëen, en tegen een uur of zes – bij het krieken van de ochtend – verscheen daar dan eindelijk haar eerste kitten. Een blauwe dochter, 105 gram.
De tweede nam vervolgens ook de tijd. Dat gebeurde uiteindelijk rond kwart voor negen. Opnieuw een dochter, maar ditmaal een wildkleur. Hoeveel zouden er nog aankomen? De derde vlotte in ieder geval al een stuk sneller: die kwam nog een uurtje later ter wereld. Een blauwe zoon – daarmee hadden we het kwartet dus bijna compleet.
Hoeveel zouden er nog in zitten? Dat is altijd heel lastig te bepalen. Je kunt wel aan de buik voelen, maar die harde plekjes kunnen net zo goed de zich samentrekkende baarmoeder zijn. Ronja besloot uiteindelijk dat drie meer dan genoeg was, en daarin heeft ze natuurlijk groot gelijk.
En wat een goede moeder is ze. De kittens krijgen alle ruimte op zoek te gaan naar een tepel – waar ondanks de grote voorraad toch nog om gevochten wordt – en moeders is ondertussen zeer alert, grommend naar ieder geluidje dat in de baarkist doordringt. Ook is ze erg chatty, vooral met Barbara, met wie ze hele dialogen uitwisselt.
Zo in de avond, toen het grut zich met moeders gesetteld had, besloot ze ook even de baarkist uit te komen voor een snoepje. De andere twee katten bleven eerbiedig op afstand – of dat nu is omdat ze bang zijn voor dat kleine grut of gewoon hun positie lager dan Ronja accepteren…?
De drie kleintjes zijn inmiddels een dag oud, maar lijken al twee keer zo groot te zijn geworden. Er is al visite geweest en er zijn beschuiten met muisjes gegeten. En voor je het weet, vliegen ze alweer uit.
Moeder en kroost maken het in de tussentijd in ieder geval goed.
