De P’tjes zijn nu tweeënhalve week oud/jong en groeien gestaag. Alleen Pequi – een van de sorreltjes – hinkt wat achter de rest aan, maar blijft desondanks keurig in hetzelfde spoor.
De O’tjes kruipen inmiddels alweer zes weken rond – al kun je van ‘kruipen’ eigenlijk al niet meer spreken. Het is nu rennen, springen, spelen en in slaap vallen. Bovendien zijn ze nu aan vast voer begonnen, waarmee ook meteen de groeispurt is ingezet.
Snoot en het P-nestje zijn gisteren ook naar beneden verhuisd. Moeders vertrouwt de O’tjes nog niet helemaal, terwijl Ronja op haar beurt niets liever zou doen dan ook de P’tjes verzorgen.
Gisterenochtend is ook Snoot bevallen van haar eerste nestje. Of nou ja: nest – want ze besloot er meteen maar vijf ter wereld te brengen. Het zijn drie zilver-sorrels en twee zilverzwarte dropjes – zo te zien allemaal mannetjes. Helemaal zeker zijn we daar nog niet van, dus die verhouding kan nog veranderen.
De bevalling verliep vrij vlot – al ging dat geheel des Snoots wel met het nodige gegrom gepaard. Binnen enkele uren waren ze alle vijf geboren.
Waar Ronja in haar moederschap tot nu toe de rust zelve is, is Snoot – opnieuw in lijn met haar karakter – een stuk ongeduriger. Ze beviel in de werpkist op de slaapkamer. Die verhuisden we een aantal uren later naar de huiskamer, waar ook het O-nestje woont. Snoot ging dat nestje een aantal keren inspecteren, en dat ging al gepaard met het nodige gebrom en geblaas.
Alles leek verder echter prima in orde. Tot we net, na een lange dag, in bed lagen en er plots een hoop geschreeuw en gegil uit de huiskamer en het trappengat opsteeg. Ineens was Snoot daar in de slaapkamer – mét een kitten in haar bek. Dat hebben we met moeder en al maar weer terug naar beneden gebracht.
De rest van de nacht bleef het rustig, maar in de ochtend kwam ze toch weer een kitten bij ons op bed brengen. Ook beneden bleef ze ongedurig en ging ze een aantal keren naar boven om zenuwachtig rondjes door de slaapkamer te drentelen.
Nu spreek ik geen katerwaals, maar dit alles leek mij toch heel sterk op de vraag ‘mag ik met mijn kittens alsjeblieft weer op de slaapkamer gaan wonen?’… Zo gezegd, zo gedaan. Nu ligt moeders weer tevreden spinnend met haar jonge kroost op de slaapkamer.
De kittens zelf krioelen, piepen, kruipen en vechten onderling wat af om bij de beste tepel te geraken. Moeders geeft ze er alle gelegenheid toe en verzorgt ze met regelmaat. Eten aan bed wordt in al die hectiek erg gewaardeerd.
Het zijn er dus vijf, in het P-nestje. Op de precieze namen gaan we nog even broeden, maar het zal in het thema van Snoots naam gaan zijn.
Het O-nest (Olivia, Olympe en Othello) groeit als kool. De eerste stapjes worden al steeds standvastiger gezet. Othello heeft al een mogelijke ontsnappingsroute uit de kattenveste in zijn koppie. Moeder Ronja blijft de boel nauwlettend in de gaten houden en van rijke slagroommelk voorzien. En tante Snoot – zelf op ploffen – waagt zich al voorzichtig grommend in het verblijf.
Olympe, Olivia en Othello: dat zijn de namen voor het blauwe meisje, wildkleurmeisje en blauwe jongetje uit het O-nestje van Ronja.
En wat groeien ze hard. Sinds we tweemaal per dag zijn gaan meten begin deze maand, zijn ze in gewicht al bijna verdubbeld, en sinds vanavond zitten ze alledrie boven de 300 gram.
