Gisterenochtend is ook Snoot bevallen van haar eerste nestje. Of nou ja: nest – want ze besloot er meteen maar vijf ter wereld te brengen. Het zijn drie zilver-sorrels en twee zilverzwarte dropjes – zo te zien allemaal mannetjes. Helemaal zeker zijn we daar nog niet van, dus die verhouding kan nog veranderen.
De bevalling verliep vrij vlot – al ging dat geheel des Snoots wel met het nodige gegrom gepaard. Binnen enkele uren waren ze alle vijf geboren.
Waar Ronja in haar moederschap tot nu toe de rust zelve is, is Snoot – opnieuw in lijn met haar karakter – een stuk ongeduriger. Ze beviel in de werpkist op de slaapkamer. Die verhuisden we een aantal uren later naar de huiskamer, waar ook het O-nestje woont. Snoot ging dat nestje een aantal keren inspecteren, en dat ging al gepaard met het nodige gebrom en geblaas.
Alles leek verder echter prima in orde. Tot we net, na een lange dag, in bed lagen en er plots een hoop geschreeuw en gegil uit de huiskamer en het trappengat opsteeg. Ineens was Snoot daar in de slaapkamer – mét een kitten in haar bek. Dat hebben we met moeder en al maar weer terug naar beneden gebracht.
De rest van de nacht bleef het rustig, maar in de ochtend kwam ze toch weer een kitten bij ons op bed brengen. Ook beneden bleef ze ongedurig en ging ze een aantal keren naar boven om zenuwachtig rondjes door de slaapkamer te drentelen.
Nu spreek ik geen katerwaals, maar dit alles leek mij toch heel sterk op de vraag ‘mag ik met mijn kittens alsjeblieft weer op de slaapkamer gaan wonen?’… Zo gezegd, zo gedaan. Nu ligt moeders weer tevreden spinnend met haar jonge kroost op de slaapkamer.
De kittens zelf krioelen, piepen, kruipen en vechten onderling wat af om bij de beste tepel te geraken. Moeders geeft ze er alle gelegenheid toe en verzorgt ze met regelmaat. Eten aan bed wordt in al die hectiek erg gewaardeerd.
Het zijn er dus vijf, in het P-nestje. Op de precieze namen gaan we nog even broeden, maar het zal in het thema van Snoots naam gaan zijn.
