Waar Barbara een doorgewinterd kattenfokster is, ben ik daar als wederhelft die pas kwam kijken nadat de activiteiten van Wu Wei rond 2012 in de pauzestand gezet waren een absolute nieuwkomer in. Katten waren voor mij vooral leuke huisdieren. Dus toen begin vorig jaar Wu Wei weer nieuw leven kreeg ingeblazen, had ik natuurlijk geen idee wat me te wachten stond…
Eén van de dingen die we doen met Ronja en Snoot, is ze meenemen naar kattenshows. Na de eerste show in maart vorig jaar – toen nog alleen met Ronja – hebben we de meiden inmiddels al op diverse shows aan het publiek voorgesteld. De ene keer is dat dichtbij huis, zoals Nijmegen; de andere keer moeten we het verder weg zoeken, zoals Sliedrecht, Heiloo, Panningen…
Ik had uiteraard geen idee wat er de eerste keer op me af zou komen, en Barbara had op haar beurt geen idee wat ze van mij kon verwachten. Dus na de nodige stress thuis (Dit moet mee! Heb je dat al ingepakt en waarom niet? Verdorie, de kat moet natuurlijk ook mee!), een rit in de vroege zondagochtend naar een ver oord, en het gedoe bij het opzetten van de kooi (Nee, hang dat gordijn er nou gewoon vóór! Dat waterbakje moet ín de kooi! Hoezo is Ronja thuisgebleven?!), zaten we eindelijk op onze plek. En toen moest de show nog beginnen.
Dan word je opgeroepen voor de keuring. Hup, kat uit het bakkie, op de arm mee naar de keurmeester, die de meid aan een uitgebreide keuring onderwerpt, ondertussen – voor mij – cryptische termen prevelt en op papier zet, en uiteindelijk afsluit met een ‘U’ en een ‘CAC’. Want een oordeel ‘Goed’ – hoewel dat mij goed in de oren klonk – betekent feitelijk dat je je kat de volgende keer maar beter thuis- én uit de buurt van andere fokkerijen laat. En dat ‘CAC’ is slechts het begin om punten te verzamelen (inmiddels zijn we met Ronja in de ‘CACIB’-fase terechtgekomen, en weet ik ook dat er daarna nog heel veel meer te behalen valt)…
Een onderdeel van die eerste show dat in de shows die we daarna aandeden niet meer is teruggekomen, is de ringkeuring. Alle katten op een rijtje (in kooitjes, anders gaat het natuurlijk nooit goed), keurmeester ervoor die wat interessants over de katten vertelt, en uiteindelijk zijn/haar favoriet aanwijst. Ronja wist bij haar ringkeuring uiteindelijk als tweede uit de bus te komen – voor haar eerste show voorwaar een heel mooi compliment.
En rond een uur of vijf, als alle prijzen vergeven zijn, de katten veilig terug opgeborgen in hun reismanden en de oorkondes overhandigd, keer je terug naar huis. Doodmoe, maar ook heel veel indrukken rijker. Ook Ronja was erg onder de indruk – in haar showkooitje viel ze op den duur doodmoe in slaap, en ook op de terugreis liet ze zich niet horen. Eenmaal veilig thuis was daar weinig meer van te merken, en sprong ze weer energiek rond, tot ergernis van ome Rick…
Inmiddels zijn we bijna een jaar en diverse shows verder, en hebben we niet alleen Snoot erbij, maar hebben Barbara en ik ook onze groove gevonden over hoe we die shows het beste kunnen aanpakken. Een paklijst met alle benodigdheden en waar ze te vinden zijn, een indeling van wat in welke krat moet worden ingepakt, een bolderkar van Chinese makelij om alles in te vervoeren en een duidelijke scheiding der taken zorgen ervoor dat de kattenshows voor ons steeds soepeler verlopen.
Ook de meiden lijken daarin steeds beter hun draai gevonden te hebben. Kroop Ronja tijdens de eerste shows nog angstvallig in haar Tramps of verschool ze zich onder een kleedje; nu is ze een stuk relaxter, al drukt ze zich ten overstaan van de keurmeester nog het liefst dicht tegen je aan. Snoot vindt het allemaal wel best, en laat zich ook bij de keurmeester graag zien. Het slechte humeur dat ze tijdens de laatste show had, zullen we maar als een uitzondering beschouwen…
Hieronder vind je nog wat sfeerbeelden, geschoten tijdens diverse shows (en niet per se op tijdvolgorde).
Geef een reactie